Στάχτες

Άνθρωποι. Παράξενα πλάσματα. Δεν αγαπάνε κανέναν. Δεν πιστεύουν σε τίποτα. Κλείνουν τα μάτια τους και στα χέρια τους βρίσκουν πρόσφορο έδαφος δύο επιλογές. Να δημιουργήσουν κόσμους ή να τους γκρεμίσουν ολοσχερώς. Και το λυπηρό,φίλε μου,μοναδικέ μου φίλε,ξέρεις ποιό είναι; Ότι διαλέγουν να τους καταστρέφουν. Μπορούν να δημιουργήσουν παραμύθια αλλά τελικά συνθέτουν εφιάλτες. Κινούν ακατάπαυστα τα δυο τους χέρια δημιουργώντας μια μαύρη δύνη. Και,σαν να μην έφταναν όλα αυτά,ανακαλύπτουν και άλλους τρόπους να επεκτείνουν αυτό που αποκαλούν "δύναμη". Έχουν όπλα φίλε μου,με φοβίζουν!

Αλλά ξέρεις τι με φοβίζει περισσότερο φίλε μου μέσα στη δύνη χαμένε; Ότι όταν ανοίγουν το στόμα τους παραθέτουν μπροστά  μου το μεγαλύτερό τους όπλο. Μαύρες,κενές,χωρίς ουσία αλλά παρ'όλα αυτά άρτια βαλμένες σε τάξη λέξεις,ώστε,όταν εκτοξεύονται, να λαβώνουν τις καρδιές των άλλων ανθρώπων. Χτυπούν κατευθείαν στο κέντρο και έπειτα, εκείνοι, πέφτουν αμαχητί.

Έπειτα,περνούν από πάνω τους να δουν μήπως έμεινε κανένα κύτταρο του παλιού,ζωντανού τους εαυτού. Και αν δουν κάποιο απ'αυτά... Φίλε μου κλείσε τα μάτια σου,και εμείς έτσι είμαστε,το τέλος έρχεται,μην φοβάσαι... Τους κατακλίζει η ζήλια! Η μανία διαπερνά το βλέμμα τους!

Ανοίγουν πυρά. Ο πόνος διαπερνά το δέρμα μου μέσα από την αμυχή που προκάλεσε το βέλος του λόγου τους και της πικρίας το βίωμα και σταδιακά κυριεύει την ψυχή μου. Φοβάμαι.

-Φίλε μ'ακούς;


Στάχτες.