Περνάει ο καιρός. Δεν είσαι εδώ όμως σε χρειάζομαι τόσο πολύ. Απλωσέ μου το χέρι σου. Το κρατώ σφιχτά και η ενέργεια σου κάνει το σώμα μου να τρέμει.
Μην με ρωτάς αν αξίζει. Μην με ρωτάς αν πονάω. Δεν πονάω,είμαι καλά. Η όψη των ματιών σου μου δίνει δύναμη να ελπίζω. Ισως να μην είσαι εδώ. Και ίσως να μην είσαι για πολύ καιρό.
Αλλά μην ρωτάς αν αξίζει. Μην με ρωτάς αν στεναχωριέμαι στην απουσία της αγκαλιάς σου. Μου λείπεις εσύ και όλα χάνουν το νόημά τους, ο ουρανός δεν λάμπει όταν το μυαλό κυριεύεται από τέτοιες σκέψεις. Αλλά η δική σου σκέψη φωτίζει την ψυχή μου,σαν βεγγαλικά μέσα στη νύχτα.
Μην με ρωτάς αν αξίζει. Υπάρχεις εσύ και όλα αξίζουν.
IX.II

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου