Έφτασε το καλοκαίρι...
Και πλέον συνειδητοποιώ πως πέρασαν τρεις εποχές. Δεν είσαι εδώ αλλά κάθε εποχή φρόντιζε να σε φέρνει μαζί της,για να φωτίζει την σκέψη σου μέσα μου,για λιγοστές στιγμές, για μερικά δευτερόλεπτα, και μετά να σε ξαναπαίρνει πίσω. Η φύση συνωμοτεί πάντα ώστε να σε φέρνει, έστω και για λίγο, κοντά μου.
Τον χειμώνα ήρθες με το χιόνι. Μια μικρή χιονονιφάδα που στροβιλιζόταν στον αέρα. Άνοιξα το χέρι μου και έκατσες εκεί. Ξαφνικά δεν κρύωνα. Θα ορκιζόμουν ότι αισθάνθηκα όπως τότε που πρώτη φορά μου άγγιξες το χέρι. Μετά χάθηκες.
Την άνοιξη ερχόσουν με τον ήλιο που φώτιζε τα μάτια μου τρυπώνοντας από τα παραθυρόφυλλα κάθε πρωί. Το φως που με γέμιζε ενέργεια, ελπίδα, σαν να με κοιτούσες στα μάτια και να μου φώναζες "Μην με ξεχνάς!"
Εδώ είμαι.
Το καλοκαίρι έρχεσαι με το φεγγάρι που και που. Κάποια βράδια το κοιτάζω και,φωτίζοντας πολύ δυνατά πλέον, μπορώ να διακρίνω το πρόσωπό σου. Διαγράφεται ξεκάθαρα. Χαμογελώ, γιατί πάλι με κοιτάς χωρίς να μου μιλάς. Γιατί πάντα έτσι μιλούσαμε εμείς, χωρίς πολλά λόγια, με φόβο μην μας ακούσουν και μας πάρουν το νόημα. Γιατί τι να τα κάνεις τα λόγια αν είναι κενά;
Δεν σε ξέχασα. Δεν θα σε ξεχάσω.
