"Έμπλεξες" έλεγαν όλοι. Κανένας δεν πίστευε πως θα κρατήσει.
Αλλά είμαστε και εμείς. Εμείς που ξέρουμε γιατί παλεύουμε. Εμείς που δεν μπορούμε να βγούμε από το δωμάτιο σε κάθε καυγά, παρά να σιωπήσουμε στο τηλέφωνο. Είμαστε εμείς που όταν κλαίμε δεν έχουμε μια αγκαλιά. Όχι οποιαδήποτε. Μόνο εκείνη που κολλάμε. Εμείς που τα δάκρυα μας κυλάνε πάνω σε αρκούδους ανθρωπίνων διαστάσεων οι οποίοι σταθερά και ανελλιπώς ακούν τα προβλήματα μας.
Είμαστε εμείς που βάλαμε το σώμα μας σε δεύτερη μοίρα . Εμείς που δεν αναλωνόμαστε στα ψώνια αλλά οι μισθοί μας γίνονται αυτομάτως εισητήρια με ένα "Μου λείπεις."
Εμείς που οι φίλοι μας γκρινιάζουν για τις περιόδους οικονομίας μας και για τις νύχτες που περνάμε στο Skype αντί να βγούμε.
Εμείς που αντί να διαβάσουμε μήπως περάσουμε πουθενά, μήπως βγει κανένα πτυχίο, γράφουμε γιατί αν προσπαθήσουμε να μιλήσουμε σε κάποιον θα ακούσουμε τα ίδια αποκαρδιωτικά σχόλια.
Αλλά είμαστε και εμείς. Εμείς που σε αεροδρόμια ,τρένα και λεωφορεία δίνουμε τα πιο αληθινά φιλιά. Εμείς που κάθε τελευταία φορά δίνουμε μεγάλες υποσχέσεις. Εμείς, οι άνθρωποι του "θα σε δω σύντομα". Εμείς που μάθαμε να αγαπάμε όχι με τα χέρια αλλά με την καρδιά και την σκέψη. Οι άνθρωποι του όλα ή τίποτα.
Εμείς που ποτέ δεν θυσιάσαμε τον άνθρωπό μας για μερικά χιλιόμετρα.
