Σε νάρκωνε για να πιστεύεις.
Σου έταζε πουπουλένια στρώματα και στη συνέχεια σε ξάπλωνε σε πυρωμένα κάρβουνα.
Τα μάτια σου έπαιρναν το χρώμα της φωτιάς και δάκρυα έτρεχαν για να αλλοιώσουν τον πόνο.
Προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι όλα γίνονται για το καλό σου. Μάταια. Ούτε ο ίδιος σου ο εαυτός δεν σε πιστεύει πια.
Και εσύ τι κάνεις;
Η ζέστη λιώνει την ψυχή σου και σιγά-σιγά συγκολλάσαι πάνω του, καταστρέφεσαι.
Του δίνεις από ένα κομμάτι του εαυτού σου κάθε μέρα. Εκείνος, σαν λυσσασμένο σκυλί, το αρπάζει απότομα και το κρύβει σε μέρη σκοτεινά. Και όλα αυτά τα κομμάτια συγκροτούν το νέο "εγώ" σου.
Λίγος από τον παλιό σου εαυτό σου έμεινε πια. Κρατάς το κεφάλι σου ψηλά για να μην τρέξουν τα δάκρυά σου. Είσαι μαχήτρια. Φοράς το πιο όμορφο χαμόγελό σου και βγαίνεις έξω. Και όλοι σαν συγχαίρουν για το πόσο χαρούμενοι είστε. Δεν ξέρουν, μην τους παρεξηγείς.
Δεν είναι αγάπη αυτό.
Αφήσου. Ηρέμησε. Σταμάτα να προσπαθείς. Δεν θα αλλάξει, δεν σ' αγαπάει. Με τα κομμάτια σου έχτισε ένα ισχυρό φρούριο και σε έκλεισε μέσα. Σήκω, πάρε πίσω ότι του έδωσες. Πάρε πίσω τα βράδυα που έκλαιγες στο σκοτάδι. Άναψε το φως. Πάρε πίσω τα κομμάτια σου και ξεκίνα και πάλι το δικό σου παραμύθι. Γίνε η πριγκίπισσα του παραμυθιού, που πριν κοιμηθείς σου διάβαζε η μαμά σου. Βγες έξω και αγάπησε, δεν είναι όλος ο κόσμος κακός, κάποιοι αγαπούν ακόμη.
Ζήσε, χαμογέλα, ανέπνευσε, άνοιξε τα φτερά σου. Πάρε πίσω τα κομμάτια σου και δημιούργησε τον δικό σου εαυτό, αυτόν που πραγματικά θέλεις.
Διεκδίκησε, ελευθερώσου.
